ซิลิกอนในเหล็ก
ซิลิคอน (Si) ในเหล็กมีบทบาทสำคัญในอุตสาหกรรมโลหะวิทยาสมัยใหม่ โดยทำหน้าที่เป็นธาตุโลหะผสมที่ช่วยเพิ่มคุณสมบัติต่าง ๆ ของเหล็ก โดยทั่วไปแล้ว ซิลิคอนมีปริมาณอยู่ระหว่าง 0.15% ถึง 2.5% และทำหน้าที่หลักในฐานะสารกำจัดออกซิเจนในกระบวนการผลิตเหล็ก สามารถขจัดออกซิเจนออกได้อย่างมีประสิทธิภาพและป้องกันการเกิดรูพรุนที่เป็นอันตราย การเติมซิลิคอนเข้าไปในเหล็กช่วยปรับปรุงคุณสมบัติทางแม่เหล็กของเหล็กอย่างมาก ทำให้เหล็กเหมาะสำหรับการใช้งานทางด้านไฟฟ้า โดยเพิ่มแรงดึงที่จุดคราก (Yield Strength) และความแข็งแรงแรงดึง (Tensile Strength) โดยไม่ลดความเหนียว (Ductility) ลงอย่างมีนัยสำคัญ พร้อมทั้งเสริมสร้างความทนทานต่อความร้อนและการเกิดออกซิเดชัน ในเหล็กสำหรับงานทางไฟฟ้า (Electrical Steels) ปริมาณซิลิคอนอาจสูงถึง 3.5% ซึ่งเหมาะสำหรับนำไปใช้ในแกนแปลงไฟฟ้า (Transformer Cores) และชิ้นส่วนมอเตอร์ไฟฟ้า (Electric Motor Components) ธาตุซิลิคอนยังช่วยเสริมความแข็งแรงของเฟสเฟอร์ไรต์ (Ferrite Phase) และมีส่วนช่วยในการเพิ่มความแข็งผ่านการเกิดการละลายแบบโซลิดโซลูชัน (Solid Solution Hardening) ทำให้เหล็กมีคุณสมบัติทางกลดีขึ้น นอกจากนี้ ยังช่วยให้พื้นผิวของเหล็กมีคุณภาพดีขึ้น และรักษาความแข็งแรงของโครงสร้างไว้ได้แม้ในอุณหภูมิที่สูง ทำให้ซิลิคอนเป็นส่วนประกอบที่ขาดไม่ได้ในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ตั้งแต่การก่อสร้างไปจนถึงการผลิตยานยนต์